Tag: optima

Barbara Streisand kon Termont waarschuwen

Barbra_Streisand_1892

 

Daniël Termont ligt aan het zwembad van Barbara Streisand in Malibu. Hij nipt aan een gin tonic. Streisand borst-slagt door het water. Haar neus splijt de wateren als de boeg van een kano. Ze hijst zich uit het zwembad, vleit zich naast Daniël.

Dat is dus nooit gebeurd. En dat is bijzonder jammer want dan had ze hem kunnen waarschuwen voor het Streisand-effect. Het had de burgemeester veel ellende bespaard.

Het Streisand-effect is een fenomeen in de communicatie-leer dat naar haar genoemd is. Dat kwam zo. De fotograaf Kenneth Adelman maakte rond de eeuwwisseling 12.000 foto’s van de stranden van Malibu. Hij wou de erosie van de kustrotsen aantonen en plaatste de beelden online. Op één daarvan (nummer 3850) was de villa van Streisand te zien.

Barbara Streisand vond dat een schending van haar privacy en eiste 50 miljoen dollar schadevergoeding. Ze verloor de rechtszaak, maar daarmee stopte het niet. Voordien was de foto op de website zes keer bekeken (waarvan twee keer door haar advocaten). In de maand van de rechtszaak werd de foto door 420.000 mensen aangeklikt.

Een Streisand-effect ontstaat wanneer men een nieuwsgolf wil stoppen die niet bestaat (6 keer bekeken), maar die nu wel op gang komt (420.000 keer bekeken) ten gevolge van deze poging.

Wel, dat heeft Daniël Termont ook gepresteerd. Optima gaat failliet. Journalisten bellen hem. Eentje is vrij agressief van toon. Termont – onvoorbereid – antwoordt in het lang en het breed. De daarop volgende dagen verschijnen een paar achtergrondstukken.

“En dan zet de burgemeester zelf een filmpje op facebook.”

Geen smoking gun. Er is geen aanwijzing van enig gesjoemel door de burgemeester. Daniël Termont heeft gewoon zijn job gedaan, op een integere manier. Dit non-verhaal sterft een stille dood. Maar de burgemeester zet plots een filmpje op facebook waarin hij herhaalt en herhaalt en herhaalt dat hij niet bij Optima betrokken is. 48.000 mensen hebben het filmpje bekeken. Het is de talk of the town. En dus wordt het nieuws. Plots storten tientallen journalisten en nog meer politieke medewerkers van de oppositie zich op het dossier.

Termont wou een nieuwsgolf stoppen die niet bestond en heeft die nu zelf op gang getrokken.

“Dit wordt een van de langst uitgerokken Streisand-effecten in de geschiedenis van de Streisand-effecten.”

Hoe leg je een Streisand-effect terug stil? Je gaat in een hoekje zitten en zwijgt. Geen commentaar meer. Stilte wordt het ordewoord.

Helaas, daar gaat men opnieuw in de fout op een grandioze manier. De volgende dagen geven socialistische politici in volledige krantenpagina’s hun eigen commentaar op Optima en Termont. Ze houden de Gentse burgemeester in de actualiteit. Hij krijgt bijna evenveel coverage als de CEO van Optima zelf. En het einde is nog niet in zicht.

Er komt een Optima-onderzoekscommissie op Gents niveau (gevraagd door sp.a-Gent, met de steun van sp.a-voorzitter Crombez) en daarna een Optima-onderzoekscommissie op federaal niveau (gevraagd door sp.a nationaal). Het eindrapport verschijnt ten vroegste over vijf maand. Dit wordt een van de langst uitgerokken Streisand-effecten in de geschiedenis van de Streisand-effecten.

Elke dag waarin de-volksjongen-burgervader in één adem vernoemd wordt met de-sjoemelende-bankier, verliest hij 500 stemmen. Als hij er 15.000 verliest is de Gentse coalitie haar meerderheid kwijt.

Jammer dat hij op een boot zat en niet aan het zwembad lag met Barbara Streisand. Ze had hem kunnen waarschuwen voor het Streisand-effect. Het had hem zoveel ellende bespaard.

‘Welkom in de wereld van het grote geld!’

piqueur

Voor het eerst in mijn carrière zette ik een klant aan de deur. Dat was vijf jaar geleden. Dat was Optima.

‘Welkom in de wereld van het grote geld.’ Zo onthaalde CEO Jeroen Piqueur (foto) nieuwe rekruten bij Optima. De nieuwkomers wreven zich de ogen uit bij de bling bling die de Optima-top tentoon spreidde. De Rolls-Royce, het yacht, de jet. Jeroen Piqueur wist jonge verkopers een wortel voor te houden.

Ikzelf werd binnengeleid via de zijdeur. Optima had een eigen magazine, Capital genaamd. Het verscheen in het Nederlands en het Frans. Gelukkig niet in het Duits. Een titel als Das Kapital zou niet echt bij de bedrijfscultuur van Optima passen.

Dat blad liep stroef en dus werd de hulp ingeroepen van mij en mijn medewerkers. No problemo. Magazines hebben weinig geheimen voor ons en het startte als routine. Maar dat veranderde al snel.

We kregen een tijdlijn van de heer A., maar dan zou het blad verschijnen na een tennistornooi. En dat was een gigantisch probleem voor mevrouw B., die het Optima-tornooi organiseerde en de sponsors ruimte in het blad beloofd had. Foutje? Niet echt, een bewuste sabotage. De heer A wou mevrouw B tegen de muur laten lopen.

Ik kreeg van de heer C de opdracht een lagere prijs te negociëren met de drukker van het magazine en wat freelancers. Maar dat waren allemaal chou-chou’s van mijnheer D, die meteen heisa maakte. Ongelukkig toeval? Niet echt, ik zat klem in een machtsstrijd tussen de heren C en D.

En dan was er nog mevrouw E, familielid van Jeroen Piqueur, die wankel op de benen stond door een erg publieke echtscheiding, zo wist de Story te melden. Een roedel alfa-honden bestaande uit mijnheer F, mijnheer G en mijnheer H zette meteen de aanval in – grommend naar een hogere positie en dito wedde.

 

“Ik zat in een aflevering van Game of Thrones, ergens in het zesde seizoen. Maar ik had de vijf voorgaande seizoenen niet gezien. Wie was in oorlog met wie?”

Dit lijstje kan nog een tijdje doorgaan, maar u hebt het ondertussen wel begrepen. Het magazine was een wapen. Niet om klanten te winnen, maar om de positie van beter-verdienende collega’s te ondergraven. Ik zat in een aflevering van Game of Thrones, ergens in het zesde seizoen. Maar ik had de vijf voorgaande seizoenen niet gezien. Wie was in oorlog met wie? Iedereen met iedereen?

Al snel werd er aan mijn mouw getrokken. Of ik zelf geen klant wou worden van Optima? Een Tak-21-verzekeringetje? Beleggen in een beetje vastgoed? Nee dank u, zei ik automatisch. Dit bedrijf had geen moreel kompas. Niet het soort mensen waaraan je de eigen spaarcenten toevertrouwt.

Dat automatisch antwoord was de klik. Ik vroeg me plots af of ik wel goed bezig was. Los van het feit dat het werken ons wel bijzonder moeilijk gemaakt werd, dook ook een vreemd schuldgevoel op. Is het eigenlijk wel ok om reclame te maken voor een bling bling façade waarachter zeer foute mensen schuil gaan? Als ik zelf geen cent aan Optima wou toevertrouwen, kon ik dan Optima helpen om het geld van anderen binnen te harken?

’s Avonds schreef ik een vriendelijke bedankbrief. Ik becijferde in mijn hoofd nog snel de winst die ons bedrijf misliep, zuchtte even en zette mijn handtekening. Het was de eerste keer in mijn 25-jarige carrière dat ik een klant aan de deur zette. Dat was vijf jaar geleden. Dat was een prima beslissing.

 

De namen van deze Optima-medewerkers liet ik bewust achterwege. De verantwoordelijkheid ligt vooral hoger. Die namen zijn:

Raad van Bestuur Optima

  • Jeroen Piqueur
  • Danny De Raymaeker (ex-KBC)
  • Guido Segers (ex-KBC)
  • Jan De Paepe (ex-Fortis)
  • Ludo Swolfs (ex-Ernst & Young)
  • Marc Debaets (ex-Electrabel)

Directiecomité Optima

  • Danny De Raymaeker
  • Jan De Paepe
  • Peter Baert
  • Ludwig Caluwé
  • Jo Viaene
  • Koen Petit

 (foto : Emy Elleboog)