The Blame Game

star-trek-discovery-trailer-klingon-750x480

 

‘The Blame Game’ is een schitterende politieke techniek. Je verschuift de schuld naar iemand anders. Bij voorkeur iemand die het echt niet zag aankomen.

Uit eigen ervaring kan ik deze methode van harte aanraden. Een nieuw bankje, ergens in een straat? Onze politicus zat er als eerste op. Journalisten opgetrommeld. Blije buurtbewoners naast hem in de zon. Leuke foto’s in de gazet. Iedereen content. Tel uit je stemmenwinst.

Er waren natuurlijk ook malcontenten die het nieuwe stratenplan maar kut vonden. Dan verwezen we onmiddellijk naar de coalitiepartner. Het was hun fout! Want “ja, we vinden het ook kut. Maar u kent ze, nietwaar mevrouw. Het zijn koppigaards, die van die andere partij.”

The Blame Game is een klassieker in politieke communicatie en ik bemerk nu een nieuwe, opwindende variant in Gent. Die gaat zo.

Sommige middenstanders kreunen daar onder het plan-Watteeuw, dat auto’s zo veel mogelijk uit de stad wil houden. En het ging al niet zo denderend. Het arrondissement Gent scoorde reeds het jaar voordien een historisch record in faillissementen. Deze laatste disruptie is voor sommigen gewoon de druppel teveel. Natuurlijk laten deze neringdoenders zich al eens gaan op de sociale media: ‘Gent is door die West-Vlaamse pipo onbereikbaar geworden!’

Dan staat onmiddellijk een reeks activisten recht die de tegenactie inzetten. De journalist Bert Staes bijvoorbeeld schrijft vandaag in zijn krant De Gentenaar: “Onze redactie loopt niet over van enthousiasme telkens een mail binnenloopt van een verontwaardigde handelaar die het circulatieplan beschuldigt van alle kwaad. (…) Wint er iemand iets bij? Bij De Gentenaar denken we van niet. Noch de Gentenaars zelf, noch de lokale middenstanders worden er beter van.”

Ander voorbeeld: de winkel ‘de Krat’ sluit met een klap de deuren, na een omzetdaling met ruim 20%. De twitter-activiste @Mamiracoli tweet: ‘Misschien gaan mensen niet meer naar die winkel omdat ze mopperen over het circulatieplan?’

Nog meer? Retailspecialist Gino Van Ossel (Vlerick School): “Ga niet overal uitkramen dat het slecht gaat. Als iedereen hard roept dat het een bloedbad is, dan creëer je een bloedbad. Dan komt niemand meer.”

Dit is gewoon geniaal. Als in Gent omzet verloren gaat, komt dat niet door het circulatieplan maar door negatieve tamtam. En die negatieve tamtam wordt getrommeld door boze middenstanders. Aldus: de oorzaak van de problemen ligt bij de boze middenstanders.

Dat is de klassieke techniek van ‘The Blame Game’. De negatieve gevolgen van een politieke beslissing worden weggeschoven van de politicus die deze beslissing genomen heeft. Je legt de schuld bij iemand anders. Het buitengewone van deze variant is de wreedheid ervan: je schuift de schuld bij het slachtoffer.

En daar ligt het belangrijkste verschil. In de old school-variant van ‘The Blame Game’ geef je de schuld aan andere politici. Die moeten daar tegen kunnen. Politiek is een full contact sport. Maar deze nieuwe versie hakt in op een gewone burger, die zich niet kan verweren en bovendien met zijn winkel al diep in de shit zit. Het is nieuw. En het is niet fraai.

 

PS. Nee, de foto bovenaan heeft niks met het artikel te maken. Ben gewoon een klingon-fan in Star Trek. Quapla’ !

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s