Maand: juni 2016

‘Welkom in de wereld van het grote geld!’

piqueur

Voor het eerst in mijn carrière zette ik een klant aan de deur. Dat was vijf jaar geleden. Dat was Optima.

‘Welkom in de wereld van het grote geld.’ Zo onthaalde CEO Jeroen Piqueur (foto) nieuwe rekruten bij Optima. De nieuwkomers wreven zich de ogen uit bij de bling bling die de Optima-top tentoon spreidde. De Rolls-Royce, het yacht, de jet. Jeroen Piqueur wist jonge verkopers een wortel voor te houden.

Ikzelf werd binnengeleid via de zijdeur. Optima had een eigen magazine, Capital genaamd. Het verscheen in het Nederlands en het Frans. Gelukkig niet in het Duits. Een titel als Das Kapital zou niet echt bij de bedrijfscultuur van Optima passen.

Dat blad liep stroef en dus werd de hulp ingeroepen van mij en mijn medewerkers. No problemo. Magazines hebben weinig geheimen voor ons en het startte als routine. Maar dat veranderde al snel.

We kregen een tijdlijn van de heer A., maar dan zou het blad verschijnen na een tennistornooi. En dat was een gigantisch probleem voor mevrouw B., die het Optima-tornooi organiseerde en de sponsors ruimte in het blad beloofd had. Foutje? Niet echt, een bewuste sabotage. De heer A wou mevrouw B tegen de muur laten lopen.

Ik kreeg van de heer C de opdracht een lagere prijs te negociëren met de drukker van het magazine en wat freelancers. Maar dat waren allemaal chou-chou’s van mijnheer D, die meteen heisa maakte. Ongelukkig toeval? Niet echt, ik zat klem in een machtsstrijd tussen de heren C en D.

En dan was er nog mevrouw E, familielid van Jeroen Piqueur, die wankel op de benen stond door een erg publieke echtscheiding, zo wist de Story te melden. Een roedel alfa-honden bestaande uit mijnheer F, mijnheer G en mijnheer H zette meteen de aanval in – grommend naar een hogere positie en dito wedde.

 

“Ik zat in een aflevering van Game of Thrones, ergens in het zesde seizoen. Maar ik had de vijf voorgaande seizoenen niet gezien. Wie was in oorlog met wie?”

Dit lijstje kan nog een tijdje doorgaan, maar u hebt het ondertussen wel begrepen. Het magazine was een wapen. Niet om klanten te winnen, maar om de positie van beter-verdienende collega’s te ondergraven. Ik zat in een aflevering van Game of Thrones, ergens in het zesde seizoen. Maar ik had de vijf voorgaande seizoenen niet gezien. Wie was in oorlog met wie? Iedereen met iedereen?

Al snel werd er aan mijn mouw getrokken. Of ik zelf geen klant wou worden van Optima? Een Tak-21-verzekeringetje? Beleggen in een beetje vastgoed? Nee dank u, zei ik automatisch. Dit bedrijf had geen moreel kompas. Niet het soort mensen waaraan je de eigen spaarcenten toevertrouwt.

Dat automatisch antwoord was de klik. Ik vroeg me plots af of ik wel goed bezig was. Los van het feit dat het werken ons wel bijzonder moeilijk gemaakt werd, dook ook een vreemd schuldgevoel op. Is het eigenlijk wel ok om reclame te maken voor een bling bling façade waarachter zeer foute mensen schuil gaan? Als ik zelf geen cent aan Optima wou toevertrouwen, kon ik dan Optima helpen om het geld van anderen binnen te harken?

’s Avonds schreef ik een vriendelijke bedankbrief. Ik becijferde in mijn hoofd nog snel de winst die ons bedrijf misliep, zuchtte even en zette mijn handtekening. Het was de eerste keer in mijn 25-jarige carrière dat ik een klant aan de deur zette. Dat was vijf jaar geleden. Dat was een prima beslissing.

 

De namen van deze Optima-medewerkers liet ik bewust achterwege. De verantwoordelijkheid ligt vooral hoger. Die namen zijn:

Raad van Bestuur Optima

  • Jeroen Piqueur
  • Danny De Raymaeker (ex-KBC)
  • Guido Segers (ex-KBC)
  • Jan De Paepe (ex-Fortis)
  • Ludo Swolfs (ex-Ernst & Young)
  • Marc Debaets (ex-Electrabel)

Directiecomité Optima

  • Danny De Raymaeker
  • Jan De Paepe
  • Peter Baert
  • Ludwig Caluwé
  • Jo Viaene
  • Koen Petit

 (foto : Emy Elleboog)

De Influencers

 

 

Ik had een eigen televisieprogramma bij de BRT en Paul Codde was verliefd op mij. Ik moest hem teleurstellen. Onbegrijpelijk, vond hij dat. Ik was blond, met blauwe ogen, werkte op de BRT en ik was… hetero!? Maar hij nam mijn ‘sorry’ als een  volbloed gentleman. Hij zou dan maar mijn mentor worden. Mijn beschermheer in het addernest aan de Reyerslaan! Mijn eerste werkpuntje was vestimentair.

‘Frank, heb jij geen kledingsponsor? Nee? Echt niet?’

Alweer knikte ik nee, en dus nam hij me mee naar een magazijn aan het Brusselse Zuidstation, een groothandel in merkkledij. We kregen elk een zwarte vuilniszak om te vullen. We graaiden in de rekken als kleuters in een speelgoedwinkel.

Er was maar één voorwaarde: elk kledingstuk moest te zien zijn op het scherm. Ik vond het een vreemde deal, maar leerde snel bij. De aftiteling van mijn  volgende uitzending liep nog over het scherm, toen mijn moeder thuis telefoon kreeg van wildvreemden met de vraag waar ik die geweldige trui gekocht had.

Het werkte. En daar stopte het niet. We werden ingehuurd om presentaties te doen, shows te begeleiden… Luc Appermont en Geert Hoste vroegen me om in te vallen, als zij een dubbele boeking hadden. Het betaalde niet slecht, helemaal niet slecht.

We hadden er een naam voor: schnabbelen.

Dat kwam gisteren allemaal even terug, op het Content Marketing Forum in Antwerpen. Dé marketing-hype van het moment zijn de influencers: een gamer post zijn voorliefde voor Burito-chips, een fotomodel neemt een selfie in een schoenenwinkel. Allemaal tegen betaling. Natuurlijk.

Vermits de groep onder de 25 jaar steeds minder TV kijkt, is de oude slogan ‘bekend van radio en TV’ compleet achterhaald. Bekend van instagram en snapchat is de nieuwe versie. Wie daar veel volgers heeft, kan influencer worden.En dat betaalt niet slecht, helemaal niet slecht.

Het is nog pril in reclameland, maar er groeit stilaan een hele industrie rond. De Gentse starter Influo maakt en verkoopt lijsten van influencers die zichzelf te huur aanbieden. Het Antwerpse bureau The Kube smokkelt tegen betaling producten in populaire blogs van BV’s zoals Erika Van Tielen. De VRT volgde voor Koppen Céline Schraepen en Talisa Loup die mede dankzij hun foto’s-in-bikini wereldwijd een miljoen volgers hebben. “Een instagramfoto van ons met een bekend merk kost al snel tussen de 200 en 500 euro.”

Een miljoen kijkers? Dat haalde Paul Codde met gemak, elke avond van de week. Het principe blijft eigenlijk gelijk. Dus veel heb ik niet geleerd op het Content Marketing Forum. Maar ik ben wel veel nieuwe woorden rijker, zoals ‘content marketing via productplacement door influencers’. Schnabbelen? Nope, dat woord is niet gevallen.